Degenen die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op het herstel van de crisis van 2008 (dezelfde individuen die schuldig waren aan het gebrek aan regulering van de economie in de jaren vóór de crisis, tot wie president Barack Obama zich op onverklaarbare wijze wendde om te repareren wat zij kapot hadden helpen maken) vonden het concept van de seculiere stagnatie aantrekkelijk, omdat het hun falen kon verklaren om een snelle, robuuste wederopleving te bewerkstelligen.
Aus Gründen, die man heute gut versteht, erwiesen sich diese düsteren Prognosen glücklicherweise als falsch.