audio audioduration (s) 4 15 | text stringlengths 13 6.58k |
|---|---|
у конаўцы берасцянай, каб не выліўся, глядзі. У ім поўна. Сушыла я з дзясятачак, цыбулькі, гуркоў прынесла. | |
Але вачэй на Ганну не падымаў і ў думках злаваў на свае асабліва непаслухмяныя пальцы. | |
як хацелася сесці, проста дзіва. | |
Ды я чалавек нязлы, спагадлівы, асабліва да дзевак. Ён жартам стараўся як можна загладзіць памылку, растапіць яе непрыхільнасць, якая стала такой калючай. | |
злазь ды, пакуль тое, саломы адграбі, памажы. | |
Ён знарок не глядзеў на Ганну, але і не пазіраючы на яе, Васіль адчуў сябе ў поўнай меры шчаслівым. | |
І разам з тым узяла нецярплівасць, каб хутчэй зноў пабачыцца. | |
і ў пальчатках. Спачатку ўдвух: купец і Ларывон. | |
У Ёселя. З Аронам яго ўдваіх. Там закутак яе такі, што як паставілі ложкі, дык размінуцца няма як. | |
Хустку дык канечне купіць трэба. Не абы-якую, кашаміравую, з кветкамі. | |
Эх, дзешава прадалі, - пашкадаваў Яўхім у голас. - Я болей даў бы. | |
— Нібы не помніў. Едакоў семера. | |
"Алена Зайчыкава, мабыць", — першая гоніць цягучую маўклівасць Ганна. | |
Толькі калі Сарока сышла з вачэй, Глушак даў волю радасці. Цешыўся Яўхімам: маладзец, адно слова — маладзец! Бацькава насенне! | |
Яна зірнула на авечак. Тыя ціха ляжалі сабе ў задку воза, ужо даўно звыкшыся з прывязкаю, страціўшы якую-небудзь надзею вырвацца на волю, толькі вушамі ўздрыгвалі пры блізкіх воклічах. | |
Ганна, і не пазіраючы ў яго бок, чула, як ён падыходзіць, чула яго крокі, фырканне каня, і ўсё больш насцярожвалася. | |
Ну, і нам доўг. Але не тое ўсё адно. Ён хацеў, каб прыйшла я. Так і сказаў. | |
Драбіна ледзь даставала даверху і стаяла крута. | |
На гімнасцёрцы, напятай на шырокіх грудзях, зазырчэў ордэн Чырвонага Сцяга, акружаны выгаралай паркалёвай зборкай. | |
"Мабыць". "Алена от любіць вішчаць. Шчакоткі страх як баіцца". | |
Раздзел пяты. | |
"А я дык не баюся". "О, глядзі ты, які смелы стаў, герой". | |
Шчасце поўніла грудзі, шчасцем поўніўся бераг азярца, трава, асака, увесь свет. | |
Цабры! Цабры каму! Цабры новыя, асінавыя, сасновыя! Дзежкі, бочкі! Дзежкі! Дзежкі! | |
Ну і чарнеча ж, хоць вока выкалі, падумала, падымаючы каўнерык, | |
Яшчэ амаль усюды свяціліся жоўтыя, варухлівыя агні, водсветы лучыны. Сярод іх асабліва блізкі, родны вылучыў агеньчык сваёй хаты. | |
Толькі жаніхоў нешта няма. Ды будуць, дай выраўняцца. Яблыка ж | |
Ну, ёсць і добрая... — Е, ды не для нас. | |
з вялікімі нашыўнымі кішэнямі на грудзях і па баках, са стаячым каўняром, які падпіраў і цёр падбародак. | |
Абдзярэ чалавека голым, без сарочкі, даруць і адпусціць, ды яшчэ дзякуй яму скажаце. | |
Васіль, збіраючыся на спатканне, памог ёй: прыгразіў, калі смаркач хоць раз сунецца туды яшчэ, пабіць няшчадна. | |
падсунуўшы да агню ўслон, на якім тырчала прасніца з барадой кужалю, сядзела і маці, цётка Аўдоцця. | |
Гэтаму яго вучыла маці, вучыў небагаты і немалы горкі вопыт. І ён цярпеў. | |
Усё потым пайшло на глум. Усё, што датуль быццам бы зычыла шчасце. За што? | |
Трымаеш чалавека без дастатковых падстаў. Можна сказаць, невіноўнага. | |
Барадаты Мітрахван выцягнуў з-пад плота старыя козлы, | |
Кажуць, у камунаўцаў таксама бог е, яму кожны дзень моляцца. | |
Мачыха не магла ўтрымацца: Швэндаюцца, швэндаюцца, разявы. | |
поўз на лоб, абпалены сонцам, засцілаў вочы, цёк на кволыя, яшчэ амаль дзіцячыя грудзі, | |
хаваліся, драмалі па цёмных задушных сваіх норах. | |
Ну, і добра. Будзем удзвюх, спакойна адказала Ганна. | |
Яўхім узяў яе за локаць, пазваў. Адыходзячы, кінуў чалавеку: | |
Ганна заспяшалася, падчапіла пад перавясла першы сноп, напружыўшы рукі, узняла, спусціла ўніз к мастку, дзе стаяў побач з бацькам Яўхім. | |
Перамяніўся на хаду толькі за балотам, можа, праз вярсту. | |
з дзедам, хату пасцеражэш. Ды глядзі добранька. | |
Цяпер, у цемры, гэтая макрата была страшнейшая. | |
Рабіў ён усё не хапаючыся, паважна, нават урачыста, з нейкім набожным выглядам, з якім, мабыць, і ў царкве на малітве стаяў. | |
Дзеўка была б якая асаблівая, а то ж грудзі як грудзі, ногі як ногі. Грудзі нават | |
Ды глядзі ж, каб пільнаваў добра, бо ўвечары я прыеду. | |
Думаў, што малы не стане чакаць, але той не адыходзіў, сачыў за кожным яго рухам. | |
Зямля, туды яе маць, — вылаяўся Грыбок. — Зямля, пясок адзін. | |
Вельмі ж асаблівая была яна сярод вясковых жанок: хуткая, мітуслівая, ніколі не пройдзе ціха, усё бегам, бегам. | |
Чарніц можна. Прося гаварыла, той раз іх вельмі куплялі, два нейкія купцы з самога Мозыра прыязджалі. | |
Ціхі занадта, яму хоць палец у рот пакладзі. Няхай сам абабіваецца, калі такая ўрода. | |
Пачуў, як цупае за двума гумнамі цэп у Зайчыкавым гумне, | |
Касіў ён цяпер асцярожней, сачыў за куп'ём, якое пачынала трапляцца ўсё часцей і часцей. | |
"Эге, паправіўся..." — панура пакруціў галавою дзед, тым часам як дзіця, якое першы раз устала. | |
Я тут хлеба дзве куліткі паклала, учора спякла. Мятку дзед расстараўся, | |
На суседнім двары, каля хлява, завіхаўся пры калёсах барадаты, у палатнянай доўгай сарочцы дзядзька. | |
Дні за днямі цікаўна, але нясмела глядзела яна на вуліцу, на ўсіх, хто праходзіў міма, | |
каб камар носу не падтачыў. Найперш перапісаць трэ ўсіх: колькі ў каго зямлі, колькі душ рабочых і дзяцей. | |
У каляінах на загуменні, якім яны ішлі, усюды холадна бялела вада. | |
Не адзін раз уступаў ці ўрываўся Міканор | |
Дарэмна Валодзька чакаў адказу, пазіраючы на брата вачыма, якія прасілі і малілі, ніяк не хочучы верыць у братнюю чэрствасць. Васіль маўчаў. Ён быў непахісны. | |
Цягнеш яго па дрыгве, цераз чорныя брады, цераз канавы. | |
Васіль адпускае яе рукі. Доўга пасля гэтага стаіць ён моўчкі, тоячы ў душы крыўду. Ну падумаеш, якая далікатная, трошачкі ад душы ж пальцы паціснуў, яна ўжо і трываць не можа. | |
Сесці хоць на купіну, хоць у ваду, пасядзець трохі, адпачыць, а там можна зноў устаць і зноў ісці. | |
Стары ўзяў з кутка ля варот вілы, падаў Хадосьцы, сказаў, што яна будзе з Іванам адграбаць салому, а Ганне кіўнуў галавой наверх: Палезеш туды, падаваць снапы. | |
Бацька пашкадаваў: — Кабанчык малаваты шчэ. Месяцы б шчэ тры пакарміць. І цяліца... | |
Выходзячы з Яўхімам, яна падумала пра Васіля: тут ён яшчэ ці пайшоў? | |
Жанчына глянула недаверліва, прамаўчала. Але Яўхім не адступіўся, вельмі сур'ёзна, дзелавіта запытаў: | |
— Ну, а чаму ж ты супроць землеўпарадкавання? — Я супроць? — яўна не згадзіўся Васіль. | |
Павінны быць канкрэтныя факты, — ціха, але ўпарта прамовіў Апейка. | |
напэўна, муж і жонка, нясмела, неяк падазрона аглядвалі, абгладжвалі, мацалі рудую рагулю, недаверліва слухалі другіх жанчыну і мужчыну, якія расхвальвалі свой скарб. | |
І аднаго гэтага факта, калі на тое, досыць. А я думаю, мала. | |
Ён добра ведаў, што не закаханы. Яўхім нават з пагардай думаў пра яе: было б аб чым думаць, па чым сохнуць. | |
Барадаты Мітрафан прабурчаў толькі: «На мароз бярэ». | |
Востраў гэты, праўда, не кожны прызнаў бы за востраў. | |
Васіль заклапочана, па-гаспадарску стала прызнаецца, дзеліцца з Ганнаю: | |
За кавалёвым возам ціснулася цікаўная чародка. Гарачых цыганоў абкружыла дзядзьку, які трымаў порсткага жарэбчыка. | |
зграбала траву, абярэмкамі на граблях зносіла на сухое. | |
узвышша, адчувалася, спадала ў нявідную шырозную лагчыну. | |
Канакрад, не пытаючыся дазволу, узяў пілу і сякеру ў яго з рук. | |
У яго быў такі выраз на твары, які, здавалася, Апейку гаварыў: «Ведаю, навошта паклікалі, пра што пытацца будзеце. Дабра не чакаю». | |
Яўхім не хапаў яе нават за руку, ішлі проста як знаёмыя. | |
Але, поўная неперажытага хвалявання, азірнуцца не пасмела. | |
І ўсё ж і гэта апаліла Васіля гарачай рэўнасцю, пякучай крыўдай. | |
Мяне таксама міліцыянер... Шабета... | |
Яна хацела, мусіць, паглядзецца ў ваду, але з хаты раптам пачуўся незадаволены крык: "Ганно! | |
Ерунда агратэхніка ваша гэта. Зямля — от што бог. Е добрая, дык і ўсё будзе. | |
па-мужчынску стала пакапаўся ў ламаччы, што было каля вогнішча, | |
Аднойчы маці дачулася, што Валодзька таксама ходзіць у гадзючнік. Увесь вечар жахалася, палохала малога, расказваючы розныя страхі пра гадзюк. | |
Увесь час блішчэла, ззяла ў іх няўхіснае хваляванне. | |
Дробны, цагляна-чырвоны, старэйшы, відаць, між іх, і раз, і другі хвацка працягнуў руку, | |
І наогул, хіба добра было б яму, няхай маладому чалавеку, але ж мужчыну, гаспадару, старшаму ў сям'і, звязвацца з нейкай дзяўчушкай? | |
Капуста ўрадзіла, — сказала здзіўлена Ганна, любуючыся вялізным лабастым качаном. | |
Быў Васіль ці не быў у краме, а ёй здавалася, што ён каля яе, сочыць за ёй. | |
Задоўга да паўдня чутка з Сарокаю вярнулася назад у Глушакову хату. | |
І калі пасля звароту хлопец-вартавы загадаў яму збірацца, Васіль прымусіў сябе не паверыць, што гэта і ёсць тая чаканая хвіліна. Ён спакойна надзеў світу, як звычайна, хмурна сутуліўся, чакаючы загаду. | |
Ганна ўжо раскладвала агонь сама. Кволы агеньчык, перад якім яна ляжала на ўколенцах, |
End of preview. Expand in Data Studio
- Downloads last month
- 82